Lang leve het Westvlaams

De tijd dat anouk nog Westvlaams sprak, ligt lang achter ons. Want sedert ze naar school gaat  (en dat doet ze al meer dan 5 jaar ondertussen), spreekt ze zo’n taaltje dat voor Gentenaars Westvlaams lijkt, en voor ons Gents. Of toch meer Gents dan wij ooit zullen spreken.

Het eerste echte Gentse woord dat ze gebruikte was ‘peetjes’. Wij zeggen ‘ventjes’ als we het over speelgoedmannetjes hebben, zij dus niet. Hier zegt men peetjes, en dat doet zij dus ook.

Wij vinden het grappig, haar taaltje, al is het vaak zeer inconsequent. Anderen valt het enorm op, dat ze niet zoals ons spreekt.

Want, het moet gezegd, wij praten nog altijd zeer Westvlaamsig tegen elkaar. Oe platter,oe liever, denk ik soms. Al is dat niet altijd welkom. Zo hou ik persoonlijk enorm van het woord ‘wuvetje’, waarmee men ‘vrouwtje’ bedoelt. Ik gebruik dat vaak, niet altijd in de verkleinvorm, en het wekt bij mensen ergernis op (’ze zouden dat tegen mij niet moeten zeggen!’). Wij hebben nog van die woorden, die wat gemeen lijken, maar het mijns inziens ab-so-luut niet zijn.

Ik praat dan ook mijn dialect tegen de kinderen thuis. Omdat ik ‘t mooi vind,en vanzelfsprekend, maar ook omdat ik daarin het best kan verwoorden wat ik wil zeggen. Ik kan mij bijgevolg niet inbeelden dat ik Jan of Anouk of Clarisse de liefde verklaar in de trant van: ‘khou van jullie, ik hoop dat jullie dat weten’. Nee, ik zeg: ‘kzie junder geirn, e je meugt da nooit vergeetn’, of iets gelijkaardigs.

Misschien kijken mensen raar op, of houden ze er andere visies op na, kan allemaal zijn, maar ik huiver van dat gekuist Nederlands, dat wannabe-taaltje dat ik vaak op de trein hoor als ik van Ieper naar Gent reis. Ik ben er niet van overtuigd dat dat taaltje een essentiële bijdrage levert aan het taalbegrip van je kinderen, dus waarom zou ik mij er aan laten vangen? Ik doe mijn best (niet).

Ik ondervind dat Anouk, ondanks onze en andere invloeden, een eigen taaltje ontwikkelt, waar mijn eigen dialect een bijdrage toe levert, maar niet de belangrijkste. Wat ik haar wel dagelijks bijbreng, en wél noodzakelijk vind, zijn woorden. Allerhande, nieuwe, grappige, moeilijke, ambetante, droevige en ontroerende woorden. Woorden waarover ze na moet denken, waar inhoud achter zit, waar ze (heel content) zinnen mee maakt en vragen over stelt.

Daar wordt ze wel rijker van, die meid, veel meer dan van het correct kunnen uitspreken van boterhammen, pakweg. En daar gaan we wél voor.