Sven Nys won! (en wij waren er bij)

Sport is niet echt mijn ding.

Alleen voor wielrennen maak ik een uitzondering. Om ernaar te kijken, dan wel, thuis, in de zetel. Wielrennen is meestal op zondag (op enkele grote wedstrijden na), in de namiddag, en ik associeer dat met gezelligheid, taartjes en koffie, en onze zetel.

Maar ik hou ook echt van het wielrennen zelf: ik vind het een knappe sport, omdat het een harde sport is (en zelfs met doping blijft het keihard afzien), omdat er tactiek aan te pas komt (die ik niet altijd zeer goed snap, maar wel hoe langer hoe meer), omdat ik vaak mooie landschappen zie, en bovenal, omdat ik hou van de ontroering die met winnen/verliezen gepaard gaat. ‘k Vind dat echt mooi zie.

Veldrijden en mountainbiken liggen naast het wielrennen, maar ik vind die ook geweldig. Het is een beresport, en dat maakt het net zo mooi. Ik wil dan ook al lang eens zo’n veldrijd-wedstrijd van dichtbij meemaken. En gisteren was dat het geval. Super Prestige Veldcross in Gavere: een zeer belangrijke, zware wedstrijd, dicht bij huis.

Wij naar Gavere, met draagzak en al. ‘t Was aangenaam jong, er lag net niet genoeg modder om erin wag te zakken, maar laarzen en een regenjas gaven ons toch het gevoel dat we ‘echte’ waren. Het spectaculairste hebben we wellicht gemist (met een baby van 2 maanden blijf je liever op veiliger paden), maar we hebben genoten van Sven Nys, Bart Wellens en de rest van die mannen. Ik persoonlijk nog wat meer van Ben Berden, want ik vind dat een echten veldcrosser. Heerlijk.

Ik bewonder ze dan ook, die sporters, en ben blij voor Sven Nys dat hij gewonnen heeft (‘k had het de anderen ook gegund hoor, maar ‘t was zeker de besten die won?).

En Clarisse? Die sliep en dronk en heeft zich van de rest niet veel aangetrokken. Ze hebben er misschien een piepjonge supporter bij, want we doen dit zeker over!