Karjonkeltje deed het weer

Tja, het was weer in het allerholste holst van de nacht.
Het was een nacht tussen barbecuefeesten, het einde van het verlof en veel lawaai.
Het was een vreemde kamer, een vreemd bed en er waren vreemde geuren.

Jij hebt het dan niet zo op slapen, denk ik.

Jij ligt liever met wakkere ogen naar mij te kijken en bellen te blazen met je dunne dunne lipjes.

Of het door jouw schitterende, klare, heldere ogen kwam, door je zweetgeur of je klamme handjes, ik weet het niet.
Het kan evengoed de verwoestende moeheid van amper één uur slaap die nacht zijn geweest.

Ik kreeg weer tranen in mijn ogen, in mijn hart en op mijn vel.

Voor u, Karjonkeltje.

Omdat je na zeven maanden, met twee volle weken verlof aan de staart het beste van het beste blijft.

Voor altijd, daar ben ik ondertussen zeker van.