i. is mijn held

Ik had eigenlijk een beetje zielig gedaan, ik weet het.
Ik ken niemand en niemand wil dat doen, je weet wel, zo een beetje zagen om uw zin te krijgen.

Toen kwam i.

We mailden wat heen en weer en ik ga wat melige paswoorden en usernames in overdracht, samen met mijn virtuele huisje.
Dat een mens daar verknocht aan raakt, zeg, aan wat letters op een scherm.
Ik giechelde puberaal bij het bekijken van de drafts en besefte dat we hier zowaar bijna 3 jaar bezig zeg.
Dat verdient een feest binnenkort, niet?

En vanochtend, in mijn mailbox, bij mijn tas verse koffie.
‘Kijk een keer wat ge ervan vindt’.
Allee zeg, ik zat hier zowaar naar mijn scherm te lachen.
En te roepen naar Jan die in de douche stond: ‘Schatje, kom ne keer kijken, vlug vlug vlug.’

Ilse heeft dat gewoon allemaal voor mij gefikst zeg.
Maar niet alleen dat hoor, ik heb van haar daarnaast dan ook het allerschoonste cadeau gekregen dat een mens kan krijgen van iemand die niet kan naaien, broches maken en breien. Maar dat vertel ik u volgende week een keer sie.

Dus.
Hier houdt Kleine Clarisse op met bestaan.
Ze is trouwens veel te groot en te zelfzeker om klein genoemd te worden.
www.vertellementen.be.
daar moet ge vanaf nu zijn. Ge moet uw feeds (lach me niet uit hé) of uw volgdinges veranderen en je moet vooral beloven dat je blijft komen.

En nu moet ik vlug verder doen, want ik had net een avond gezellig bezoek, maar ik moet rokjes maken nu. Voor Mira en voor Anouk. Met schone stofjes van bij Vermiljoen