Het ruikt hier zo goed

april 30, 2008

’t Is maar dat ik dat vandaag precies al een paar keer gehoord heb van de mensen die ons huis binnenkwamen. Zelfs de kinderen viel het op (‘Mmmmm, zo lekker dat het hier ruikt’, aldus Luka).
Wat wil je?
Tomaten staan te pruttelen, paprika’s zijn gegrild en gepeld, de tonijn ligt te wachten om aangesneden te worden, venus- en andere schelpen koelen af in de frigo, couscous is bijna klaar, garnalen en scampi’s vullen de frigo.
Je zou zo gelijk de indruk krijgen dat er binnenkort ergens een feest plaatsvindt. En het is niet hier bij ons, neen.

Hij was meer dan een meter groot. En bestond hoofdzakelijk uit pluche. Zo’n mega-exemplaar, waarschijnlijk van op de kermis. Ik hou op zich niet zo van pluche, maar dit exmeplaar was er echt over. We kregen hem en je kent het wel: een gegeven paard…
Gelukkig hadden we een grote living, veel ruimte en weinig rommel.
Anouk was net drie, klein en kloek, waardoor het soms leek alsof ze niet stabiel op haar voetjes stond. Jan schoof de aap, over de parketvloer, richting Anouk. Anouk tuimelde om, krabbelde weer recht en bracht de aap naar hem terug. Waarop de handeling opnieuw begon. Na drie keer vond ze het gelijk niet meer leuk. Dat kon ik horen aan de kwade kreten die uit haar kleine mondje kwamen. ‘Neen’, was het enige verstaanbare woord. De rest was een soort gevloek.
Jan deed het wel nog een keer of 10, tot ze echt boos wer en haar vuistjes balde. Ze had 100 kg moeten wegen op dat moment, hij had zich beter verstopt achter de piano.
‘Je moet je leren weirn*’, vervolgde hij, en zowel zij als ik wisten niet zo goed wat hij bedoelde. Het was nochtans een pedagogisch principe dat vaak herhaald werd. Bij een klap, een verwijt of een schop. Als er iemand uitgesloten werd, of niemand wou met Aaron spelen.
Langzamerhand snapten we het. Jezelf verdedigen, niet alleen fysiek, kan bij momenten erg van pas komen. Van jezelf weten waar je staat, ook al ben je klein. Strijden voor een vorm van rechtvaardigheid waar je als kind in gelooft. Dat daar uiteraard eigenbelang bij hoort, dat nemen we daar bij. Want hé, je weirn* is voor jezelf opkomen. Soms is dat jammergenoeg ten nadele van anderen. Maar meestal kan het perfect in samenspraak met anderen.

* weirn is een woord dat te vergelijken valt met verdedigen. Het gaat minder om het ‘oog om oog’ -principe dan je zou denken, want je mag het gerust ruimer zien. Je eigen grenzen stellen, maar beleefd blijven. Het niet toelaten dat mensen je onterecht verdriet aandoen. Sociaal kunnen functioneren zonder jezelf op de achter- of voorgrond te moeten plaatsen. Het is pedagogisch niet zo kosjer, vermoed ik. Maar ik ben tot op vandaag nog altijd blij dat Jan Anouk die gedachte af en toe bijbrengt.

Eén uur

april 29, 2008

Als ik één ur lang geconcentreerd bezig kan zijn met iets, dan verwezenlijk ik gelijk veel. Zo:
* allemaal spullen die door de dag heen op de foute plaats teruggelegd werden, opnieuw op hun plaats leggen, zodat mijn huis er terug een stuk properder uitziet dan voorheen.
* boodschappen doen en alles voorbereiden voor ’t eten van deze avond.
* de kinderen halen naar school en crèche en een klein beetje natgeregend worden.
* de laatste planning voor het feest van donderdag maken, en zien dat alles in orde is en voelen dat het ok zit. Joepie.
* Me door een hele mand strijk met hemden en al worstelen.

(Alleen dat laatste is een illusie. Een droom als het ware. De rest heb ik écht gedaan.)

Een visie

april 29, 2008

Soms lees je de mening van iemand over een onderwerp waar je eigenlijk niet mee bezig bent. Die mening zorgt er ongevraagd voor dat je ook een stelling inneemt. Noodgedwongen ontwikkel je een visie over iets waar je nog nooit eerder wakker van lag. Omdat je er nog niet bij hebt stilgestaan. Dat mensen daar zo erg anders over denken. Die discussie is immer verrijkend, en belicht plots een deel van jouw persoonlijkheid waarvan je niet wist dat je die had. Mensen die mij niet kennen, en enkel mijn mening over dat bijzonder feit lezen, vormen zich (onbewust) een heel ander beeld van mij dan dat dat ik in werkelijkheid bent. Als ik me van mijn eigen mening distantieer, dan zie ik een vrouw die trots is op haar lichaam (wat ik ook ben), die een man heeft die dat ook is (yep!).Tot daar klopt zowat het plaatje. Maar ik zie ook een vrouw die naakt rondloopt thuis, of naar naaktstranden gaat. En dat klopt nu eens helemaal niet. Al lijkt dat wel zo, als je er mijn mening op naleest.
Het beeld dat ik bijgevolg van mezelf heb, moest ik mezelf niet zijn, of mezelf niet goed kennen, is verkeerd. En de oorzaak daarvan ligt een stuk bij mij (ik moet zelf maar niet zo clichématig denken, blijkbaar), maar ook een stuk bij de samenleving.

* Wijzende vingers, ogen met strenge blikken, meewarig schuddende hoofden, met de gonzende woorden op de achtergrond: ‘Wat zouden de mensen zeggen? Wat zouden de mensen zeggen?…’*

(Persoonlijk trek ik mij steeds minder aan van wat anderen van mij zeggen/denken. En leuk dat dat is.)

Ambitie

april 28, 2008

Ze zeggen dat ambitie gekoesterd wordt. Ze zeggen dat je kan bruisen van ambitie. Dat ambitieuze mensen verder raken. Meer voldoening hebben, een hogere status ontwikkelen. Een rijker gevuld leven hebben, en later met grotere tevredenheid terug kunnen blikken op hun carrière.

En ik, ik geloof dat allemaal graag. Ik koester zelfs de ambitie al die ambitieuze mensen eens spontaan te feliciteren. Maar zelf ligt de mijne deze week binnenshuis: met de fiets om Anouk, Clarisse lang op mijn schoot, samen huiswerk maken en spreekbeurt (waar is de tijd?) voorbereiden, op mijn gemak koken, tijd hebben om samen te eten en veel te praten.

En het is veruit de mooiste, waardevolste en gretigste ambitie die ik in mijn leven al gekoesterd heb.

Peter

april 27, 2008

Toen ik het later met meter over hem had, over de ziekte die zijn hoofd beheerste, slikte ze. Niet zoals anders, maar bitterder. “Sommigen”, zei ze, “sterven het eerst in hun hart.” Ze werd plechtig en ik rook dat wat ze vertelde echt was.
“Bij anderen wil het lichaam niet meer mee,” vervolgde ze. Dat klonk een stuk minder plechtig. Maar wel gemeend.
“Dan zijn er nog mensen, vaak die van wie je het meest houdt”, vervolgde ze, “die sterven het eerst in hun hoofd.”
Ze was plechtig. En ik rook dat wat ze zei, echt was.

5 volle jaren.
Meer dan 1500 dagen lijdt mijn grootvader aan de vreselijke Alzheimer-ziekte. Na die jaren is het voor ons een bangelijke evidentie geworden. Ik denk niet meer elke dag aan hem. De pijn die ik voel als ik wel aan hem denk, is anders. De onmacht des te groter. Hij takelt af, op een manier die zelfs een hond of een ander dier niet waardig is. Hij draagt een pamper, wat hem constante ontstekingen geeft. Hij kan niet slikken, wat ervoor zorgt dat hij niet meer behoorlijk naar het toilet kan gaan. Hij krijgt dan diarree en daardoor weer ontsteking. Hij kan niet meer eten, zitten, spreken en nauwelijks nog bewegen.
Ik weiger nog altijd te geloven dat dit een menselijke manier van sterven is. Ik hoop in stilte dat hij ’s nachts, in de warmte van de maan, mag heengaan. Zonder voortdurende pijn, zonder beklemmende gedachten.

Vanalles

april 27, 2008

* De zon doet deugd, maar mijn vel ziet dat niet echt zitten, die eerste zon: smeren is de boodschap. En dat zal ik bekopen, want ik heb het niet gedaan.
* Petekindjes zijn de max, ook al is het niet mijn petekindje. ’t Is een schatje. En dat hij en Clarisse bijna even oud zijn, op drie weken na, is de max.
* kerstomaatjes laten drogen in de oven, met olijfolie, look, laurier en rozemarijn, peper en zout. Op 80-90 graden, en dat voor enkele uren. Dat is lekker bij rucola, want het half-drogen versterkt de smaak.
* Een dakterras is heerlijk als de zon schijnt, ook al moet er dringend in de tuin gewerkt worden.
* Vrienden op bezoek hebben kan zo fijn zijn.
En dat was het voor vandaag.

Tomatoes

april 26, 2008

Is het jullie al opgevallen hoeveel soorten tomaten er bestaan? Ik kon er gisteren niet meer aan uit in Delhaizen want er lagen meer dan 10 verschillende varianten op het rek. Welke tomaat kies ik nu het best?

Wie doet het na?

april 26, 2008

Wie valt er ’s morgens om half 10 in slaap in haar babysit, met een stuk brood in haar mond, zuigend op ’t korstje alsof het een tuutje is?
(de eerste die een juist antwoord geeft, mag morgenmiddag spaghetti komen eten bij ons)

Mooi

april 25, 2008

Sommige dingen zijn zo mooi, dat commentaar bijna overbodig is.