Wat als

april 30, 2009

De zon roept mij.
Het is hier zo stil in huis. Niet stil als in stil stil, maar stil als in zonder andere mensen.

Alleen muziek, mezelf en hopen werk.

Met muziek gaat alles beter, en ik denk terug aan de reeks ‘We are from Belgium’, die ik nu voor het eerst zie.
Ik denk terug aan de lachende gezichten van de mensen die hun hebben en houden nu in Frankrijk hebben. Ze drinken koffie om 8 uur ’s ochtends, samen. Ze lachen als ze horen dat er (weeral) file is in België.

Ik geef hen groot grof gelijk, en denk op hetzelfde moment aan mijn lief, die keihard in de file staat. Elke dag, tegenwoordig. Het alternatief als trein is géén optie, voor het geval dat in uw hoofd moest komen.
Het is een beetje stom, en het is zo’n ongelooflijk tijdverlies. Het betekent tegenwoordig in het midden van de nacht opstaan en thuiskomen als de kinders bijna naar bed moeten. Het is rennen tegen de tijd voor hem, en ik denk dat het hem een beetje opeet.
Kilometers file als virussen die zich nestelen in zijn botten en daar weelderig groeien.

Ik vind mensen die daar bij stilstaan en alles opgeven in de hoop hun leven te verrijken, on-ge-loof-lijk wijze mensen. Ik krijg kriebels van de risico’s en word als het ware verliefd op de gedachte dat die mensen nu een ander leven hebben, dat echt leven is. Dat niet bestaat uit werk dat ik uitbesteed omdat ik er geen tijd meer voor heb. Dat koken daar plezier is en niet vlug vlug, dat die mensen voor 8 uur ’s avonds al meer dan tien woorden hebben gewisseld. Dat ze daar in de winter liedjes zingen en samen eten, lijkt me heerlijk, al weet ik niet of ik het volhoud.

Wat ik wel weet, is dat zij durven. En ik niet. En zij hebben gelijk, wees daar maar zeker van.

Voor de rest gaat alles goed. Hoe gaat het eigenlijk met u, lezer? De winter al wat kunnen afschudden? Vakantieplannen? Kinders in ’t verschiet? Andere emotionele verschijnselen?

Laat u gaan in de commentaren. U zijt welgekomen. Echt wel.

Gezocht

april 26, 2009

Ik ben op zoek naar véél.

Véél als in:
* oud kaartenrek waar ik later dit jaar iets mee wil doen
* hele mooie gekleurde prenten van bloemen en dieren, om een collage van te maken

Ik wil namelijk een toiletplaatsje maken voor de jongste, voor als ze op het potje gaat. Dat is nu niet niet hé, maar ik heb aan mijn idee dan ook nog wat werk.

Dus:
als iemand mooie, gekleurde prenten heeft, en die kan inscannen, mag hij die gerust aan mij doormailen. Ik zou er erg content mee zijn.
als iemand weet waar ik een oud (klein) kaartenrek kan vinden, wil je het mij dan in de comments laten weten. Ik zou er nog veel meer content mee zijn.

bedankt!

Stijladvies

april 24, 2009

Voor wie dringend advies wil over zijn kledingkeuze en bijhorende accessoires, mag gerust bij ons op de koffie komen.

Er loopt hier immers een scharminkel van 9 rond dat met één blik (ik zeg het u, ik sta dan net 10 minuten lang kleedjes te plukken uit mijn kast) aangeeft dat mijn garderobe-van-de-dag op niks trekt. Ouderwets, zucht ze, en ze draait zich in haar deken.

Soms is ze echter beter gezind in de ochtend en kreunt ze, met een warhoofd, en één oog open: ‘Prachtig. Echt prachtig. Mag ik het hebben als jij oud en ik groot bent?’

En ik wéét instinctief dat zij wéét wat ik schoon vind. En wat niet. Dat ze niet echt verbloemend spreekt, schuiven we dan maar op de leeftijd, zeker?

Alleszins: u bent welkom. Voor ongezouten stijladvies. Met koffie.

Het bovenarmencomplex

april 23, 2009

Of hoe zware bovenarmen plots hét gespreksonderwerp kunnen zijn op de middag.

Mijn mama en tante dragen géén t-shirts met korte mouwen. Te dikke bovenarmen. Genetisch bepaald, zeggen (of denken) ze.
Zo dik zijn die bovenarmen niet, maar misschien wel wat dikker dan de doorsnee-boven-arm.

Mijn collega op de naailes was even resoluut: ‘Ik draag nooit korte mouwen’.

Collega op het werk bevestigt: ‘Niet voor mij, korte mouwen.’

Als ik deze avond in volle vaart naar huis fiets, rem ik nog net op tijd voor een gigantisch zwaarlijvige mevrouw. Ze draagt een veel te getailleerd kleed. Het staat haar wel, want het heeft de kleur die bij haar past. Ze heeft overschotten vel en vet, maar het lijkt niet zo, want ze loopt fier en lijkt zich van al die kilo’s weinig aan te trekken. Haar kleed is mouwloos, en haar armen véél te dik.
Niks te complex bij deze dame.
Groot gelijk, zou ik zo zeggen.

Hebt u daar ook last van, dames, van dat grappige complex?

Vanalles

april 22, 2009

Er is veel te weinig tijd om het internet te bezoeken, deesdaags.

Er zijn naailessen, kinders, huizen te koop en er is schoon weer. Er zijn mappen vol foto’s die ik dringend moet bewerken, want ze liggen al meer dan een week op mij te wachten.
Er is het zoete nagenieten van feesten allerhande, en het dromen van ons trouwfeest volgend jaar. Het krijgt vorm: het wordt een tenten-feest met alle kinderen van onze vrienden erbij.

Er is de nare droom dat mijn grootvader zou sterven en ik loop al de hele dag te janken als een kind: om half zes deze ochtend in mijn bed, op het toilet op ’t werk, in de auto. Pff. Het is niet eens waar. Maar het voelde wel een beetje zo.

Er was de plezante, vurige, vriendelijke kennismaking met de Brugse Poort: bomen, kinderen en Turkse muziek. Mooie huizen en veel warmte. Ik geloof dat ik daar graag zou wonen, ik. Het kriebelt zelfs een beetje. Maar hoe slaag ik erin Ledeberg achter te laten, denk ik dan, want toen ik hier voor het eerst kwam, had ik zwaar de kriebels in mijn buik.

Er is het schoonste Westvlaamse woord dat gekozen is, maar waarvoor nog geen post geschreven is. Dat komt, dat komt.

Er is nu nog net genoeg tijd voor mijn bed en mijn boek. Dit is het zowat. Fijne nacht.

Papa

april 17, 2009

Als er één iemand het hart van onze jongste beroert, dan is het papa wel.
‘Papaaa’, met een lange uitgestrekte ‘aa’ van contentement. Van pure verliefdheid, zou ik zo durven stellen.

Ze vindt alles wat hij doet, grappig. Ze lacht naar hem alsof zij beiden grote geheimen koesteren. Ze geeft hem trouw alles, maar dan ook alles, wat ze op haar wandeltochten tegenkomt. Ze brult als ik zijn haar knip, en kijkt me minutenlang verwijtend aan.

Maar als ze zich ’s avonds in haar slaapzak draait, met een knuffel in haar handen en de ogen al half dicht, strekt ze haar armen naar me uit en zucht bij het slapengaan nog één keer: ‘tata, mama’.

Ik wil voor één keer in mijn leven, voor één keer maar, de tijd wat trager laten gaan.

MarktVanMorgen

april 14, 2009

markt-van-morgen

Via mijn collega in mijn email-brievenbus. Ik schrap alvast al mijn voorziene activeiten en ga daar nu echt zeker eens naar toe.
Meer info: hier.

Zou Sarah daar ook zijn?

Voor de rest: moe, versleten en kapot. En dat na een verlengd weekend. Allemaal de schuld van drie dagen overheerlijk en ononderbroken feesten in de Westhoek. Met veel verrassingen en veel spijzen en drank. Met een weids uitzicht over Reningelst, paarden, konijnen, schapen en geiten. Groen, groener, groenst.
Om dan gisterenavond terug in de stenen natuur van Ledeberg te belanden.
Hoe moe mijn lijf ook lijkt, mijn hoofd zit vol opgeladen batterijen.

Morgen meer.

Dag boom van een man

april 9, 2009

Dag man van ongeveer 2 m lang, met in je kielzog een vrouw van bijna 2m lang, en drie grote zonen van bijna 2m lang,

Ik ga misschien niet zo graag naar KetnetPop-concerten, dat wel. Maar als mijn baas zo lief is mij en mijn dochter op tickets te trakteren, doe ik dat met plezier.
Ik duw mij gezwind tussen de kinders, en vergeet zelfs de muffe zweetgeur die zo overheersend was.

Maar dat u daar, nét als het optreden begonnen is, en ik dochter zie wegdromen bij de aanblik van Matt, nét voor ons komt staan, en een muurtje vomt met gans uw gezin, tsss.

Ik vond het ten eerste jammer voor dochter, voor die tien andere kinderen die plots niets meer konden zien, en voor al die ouders die het volgende uur duwend, fronsend en zuchtend het concert doorbrachten.

Een klein beetje elegantie had jullie niet misstaan. Verdoemme.

Verlof

april 7, 2009

Als ik de deur openduw, zie ik onmiddellijk dat de gang leeg is. Gang leeg als geen buggy te bespeuren. Ik wéét instinctief dat ze naar de speeltuin zijn. Ik neem opnieuw de fiets en rij hen tegemoet.

Onder de brug kom ik hen tegen: Jan, Anouk, Clarisse en de buggy.

Twee molletjesgezichten, met vette slierten haar en zand in hun oren. Ik pruttel tegen en zeg dat ze eigenlijk echt in bad moesten. Van de zonnecrème, zegt hij gevat. Het zand was heerlijk, vertelt Anouk verrukt. Clarisse weende toen ze vertrokken, wist ze nog te vertellen, zo fijn vond die het.

Ik ril want ik weet dat er thuis een stapel (ongestreken) was ligt, en dat er voor de rest niet zoveel veranderd zal zijn bij deze morgen.

‘Doen we een terrasje?, vraagt hij poeslief. Zijn ogen blinken nog het meest van allemaal.

‘Tuurlijk’, zucht ik blij, ik denk aan de Stampertjes en besef plots keihard dat leven eigenlijk veel meer genieten zou moeten zijn.

We zetten ons en ik drink een heerlijk glas wijn. Mijn hoofd voelt licht en het voelt als zomer, liefde en contentement.

Zoveel

april 4, 2009

kleed-doopfeestdoopjurkverkleindranonkelverkleindstoffen-etui-mme-zsazsa-verkleindzwierrok-mme-zsazsa-verkleindstof-noeks

1. de jurk. hij is misschien wel 50 jaar oud, van mijn grootmoeder en nu van mij. het wordt de jruk-voor-het-erg-late-doopfeest-van-mijn-dochter.
2. de jurk (2). op de kop getikt voor weinig geld.veel schoonheid in de plaats gekregen, want de snit en de extra’s zijn wonderlijk.
3. ranonkels zijn mijn lievelingsbloemen en ik heb het geluk jarig te zijn in de maand dat ze bloeien. ook tulpen en mengelingen gekregen. mjn huis staat vol bloemen.amai.
4. en 5. Mme Zsazsa zorgt gegarandeerd voor uren naaiplezier. merci voor de tips en patronen, Mme!
6. stof die ik net besteld heb bij Noeks, samen met het roodkapjessjabloon voor dochter die verliefd is op roodkapje. de roodkapjescape is hangende, dus. trouwens, bezoek Noeks eens, ze heeft leuke spullen en vlotte levertijden.

Nu nog een doopcape in elkaar krijgen, een doopdoek à la Anouk knutselen en we kunnen weer een eindje verder. Oef.