Veldstraatmadammen en reuzen

november 27, 2009

Ik herken ze uit duizenden wachtenden.
De madammen van de Veldstraat. Zij die na sluitingsuur van de winkels bijeengetroept staan aan de tramhaltes in de zijstraten. Vol sappige verhalen over opdringerige klanten en bazen die niet willen betalen. Over weeral op zaterdag moeten werken en nieuwe modetrends voor volgend jaar.

Ik hou van hun getater, hun waterovervloed aan woorden.
Hun gelakte nagels en hun eeuwig gebrushte kapsels.

Ik kijk vanonder mijn krant eventjes naar mezelf. Naar mijn – enige- jeans die nog past, mijn regenkapsel en mijn dunne winterjas die nog net met één knoop dicht kan.
Ik neem me voor om in de solden elke dag te winkelen, net terwijl ik besef dat ik dan met een baby aan mijn borst lig, met een gewicht dat nog best wat mindert, als ik zelf mag kiezen.
Het worden de zomerkleedjes dan, waar ik naar uitkijk. Mijn eigen lijf, mijn hoofd terug.

Nog één maand, kreunt mijn binnenkant af en toe, want deze is de heftigste van allen.

Daar waar het begon

november 22, 2009

Daar waar het allemaal begon, de keppehandjes, de dochters die met hun vader willen trouwen, pipi op potjes en hordes knuffeldieren.
Daar begon het tussen ons zoveel jaar geleden.

Het is nog altijd een beetje het begin, na al die jaren.

Zeker als de dochters eens van huis zijn en wij zowaar dertig, veertig uur voor ons alleen hebben. Het is alles zonder ingeblikte tijd, alles op een tempo dat ons vreemd lijkt. Het is rijden en niks zeggen omdat stilte zo zelden is geworden. Het is samen luisteren naar Radio 1 en wegomleggingen trotseren om onverwachte vrienden te bezoeken. Het is eten, tijd en kranten lezen.

Het is eventjes weer hij en ik en ik en hij. Nog eventjes.

Hellehoofd

november 20, 2009

Het lijkt een graanmaalderij in mijn kop.
Het lijkt niet alleen zo, het voelt ook zo. Het is een molen. Een mallemolen met kilo’s pijn. Stekende, venijnige hoofdpijn, die zo net op het moment dat mijn rug weer mijn maatje is, mijn leven komt vergallen.
Net nu ik wil lopen pronken, mijmeren van laatste weken en valiezen klaar wil maken.

Mijn hoofd krijgt nog eventjes respijt, nog eventjes, en als het hier hormonaal wat geluwd is, ga ik resoluut op zoek naar een oplossing. Of drie.

Welkom in de hel, grinnikt het ’s nachts, en bijna, heel bijna, begin ik het te geloven.

Ik tel ze af en toe

november 14, 2009

Bij drie hoort dat. Vanaf drie hoort dat.

Ik tel ze af en toe, de kinders.

Eén in mijn veel te grote bed, één in haar eigen oude kleine bed, overladen met poppen en beren en een waslijst aan andere lievelingen. Eén in mijn buik, die het tellen tot nu nog wat overbodig maakt. Gewoon door hevig te stampen, oestrogenen door mijn lijf te laten razen en een zéér lichte vorm van nestdrang op mij af te vuren.

Ik ken dat namelijk niet zo goed, nestdrang, kamertjes maken en rozig zitten wachten op de komst. Al ontluikt er een alertheid in mijn lichaam die alleen bij hoogzwangere vrouwen aanwezig is: een buik die verandert, een wee die komt en gaat en een voorspel op de bevalling speelt. Een beetje oerkracht dat door je leden schiet, en je hele lichaam dat tijdig reageert.

Ik tel ze nog niet af, de dagen.
Maar ze naderen, ze komen dichterbij en mijn hoofd komt -weer- een heel eind achter.

Nog acht volle weken, wat eerst een eeuwigheid leek is bijna daar.

Herfst

november 3, 2009

CLARISSE AUTO H MALTER

FEEST

GEHAKT

PAPRIKA

CLARISSE

CAKE

Véél herfstgevoel. Veel blaadjes, Harry Malter (Mijn god wat vind ik dat een mooi park), een beetje feest vandaag met véél leuk familiebezoek, een kleine dochter die poppenmoeder is geworden (van Lientje) en een grote dochter die aan het koken is geslagen: paprika-tomatensoep met balletjes, vanillecake en quiche.

Ik hou zo veel van de herfst.