Ster

februari 24, 2010

Terwijl ik haar rondwieg op ‘Mars Needs Woman’ van Novastar, valt haar ene oog langzaam dicht.
Het andere ook, maar net iets later.

Er loopt nog wat melk uit haar mondje, want ze heeft net gedronken.

In het begin van haar slaap is dat zo, dat er wat melk uit haar mondje loopt. Altijd.
En ook dat ze altijd een keer lacht naar mij, zo van ‘bedankt,’ t was lekker’.

Ik begraaf mijn hele gezicht in haar nek. Want nu ze zes kilo weegt, is er gigantisch veel plek tussen haar kin en nek.
Ik voel hoe de slaap haar baas wordt. Ze pruttelt niet tegen, maar laat die overgave volledig zijn gang gaan. Ze zucht een keer.
Ze vindt in slaap vallen vast heerlijk, denk ik, zoals haar papa, die dat het meest fantastische moment van de nacht vindt.

Haar handjes staan precies klaar om te dansen, ook. Alert, en een beetje alsof ze niet bij de rest van haar lichaampje passen.

Tot ze gromt. Als een kleine beer. Op het ritme van The Best Is Yet To Come, laat haar lijfje zich helemaal hangen. Met de handjes erbij.

Dit is van het beste tussen haar en mezelf, dat in slaap vallen.
Moest de appelmoes niet op het vuur staan, ik zou het nog geloven ook.

Geloven dat dit het leven is, en niks anders.
Altijd.

Het leuke aan een nieuw huis: denken over wat er aan uw muren komt te hangen.
Dat is zoiets dat een beetje groeit zoals de inhoud van een boekenkast.

Kijk eens mee.
Een hert, bijvoorbeeld.

Of een werk van deze grote mevrouw. Zij heeft ooit een beperkte reeks ‘doeken’ gemaakt, waarop bedekte vrouwen te zien zijn. De werken doen mij een beetje denken aan flanellen lakens. Maar zo indrukwekkend jong. En indertijd ontzettend betaalbaar zelfs. Allee jong, natuurlijk is dat sebiet uitverkocht. Jammer.

Audio en video, daar moei ik mij niet mee, ik heb nu eenmaal een rechterzijde die freakt op degelijk geluid.

Maar kleur en muren zijn geheel mijn domein.
Gelukkig maar.

Eley Kishimoto

februari 20, 2010

Eén van mijn favoriete om-naar-te-kijken merken.
Wakako Kishimoto en Mark Eley werken samen, en ontwerpen fantastische prints.

Mooi, mooi, mooi.

Enzo

februari 18, 2010

En zo beleefden wij de afgelopen 7 weken een beetje pre-wittebroodsweken.
Maar het is tijd dat er weer kost verdiend wordt, nu. Dus gaat de man des huizes weer werken.

Dat betekent: geen escapades naar Brussel en Antwerpen meer, geen lunch in Le Pain Perdu meer, geen fototentoonstellingen meer, geen politieke discussies aan onze eigenste tafel meer.

Maar dat wil wel zeggen: volop gaan kokerellen, want ik ben de voorbije weken on-ge-loof-lijk lui geweest in de keuken.
Op mijn lijstje dus: dé perfecte kaastaart, donderdag echt veggiedag, zonder dat Jan dat doorheeft, alle dagen soep en kilo’s andere groenten. Ook nog slaatjes en stuutjes mee voor de kostwinner, zodat die mens geen kantine-bocht moet eten tot april. Oh, en koekjes en cake, mensen, want aan diëten doe ik voorlopig nog niet.

Draagdoekendinges

februari 16, 2010

Wat ik allemaal doe terwijl dat babytje in mijn draagdoek zit?

* eten
* lezen
* afwassen (maar dat is gelijk dat niet)
* afwasmachines leegmaken (een gevolg van vorige item)
* wandelen
* kinderen wegbrengen
* op boodschappen gaan
* dweilen ( ja, echt)
* wassen (strijken niet, tiens)
* koken (alleen geen biefstukken flamberen en ander vlees aanschroeien)
* koffie drinken met mijn schoonzus (die ondertussen door heeft dat baby’s zich goed gedragen in een draagdoek, want in het diepst van de Westvlaanders is draagdoeken gebruiken een beetje zoals het oprichten van een nachtwinkel)

Maar vooral, en luistert goed:
Babytje sussen

Al die dingen lukken zo wonderwel in de doek, dat ik de draagdoek voor de duizendste keer bombardeer tot meest waardevolle ontdekking bij het baren van kinderen. Dat, en niets anders.

En u nu.
Wat doet u allemaal in de doek?
Ik ben écht curieus zie.

Een goede nachtrust.
Een baby die nog eventjes slaapt terwijl gij u klaar maakt. Zoals in douchen, koffie maken en andere kinderen prepareren.
Andere kinderen die meegaande zijn: pipi potje, en tanden poetsen en al.
Een baby die nog altijd slaapt als je fruit en brood klaarmaakt voor in de boekentas.
Samen ontbijten.
Muziek opleggen die de oudste én ikzelf graag horen.
Door de sneeuw tjaffelen met: baby in de draagdoek (Lang Leve De Draagdoek), peuter in de sneeuw, en 10-jarige die alles in goede banen probeert te leiden. ‘Doe uw stevige schoenen aan, mama. De tram is daar, ik loop wel voor. Hou u vast, mama. Clarisse, kom hier.’

Oef.

Mijn eerste ochtend alleen met de kinderen is gelukt. Het was leuk, zelfs. Met sneeuwballen gooien en naar Novastar luisteren.
Ik ben alweer thuis van half tien, en dat is schoon zo.
Nu nog fulltime gaan werken erbij, en we zijn weer op dreef.

Maar dat werken, dat is pas voor april.

Oef.

Handwerk

februari 10, 2010

Een eindje geleden spoorde ik met Sarah en Clarisse helegans naar Poperinge.
En bijgod, groot was mijn verwondering toen ik deze foto onlangs van haar kreeg.
Een naaiwerkje van de hand van mijn grootmoeder, uit het jaar 1938.

En ook van Clarisse, die ondertussen héél goed weet hoe ze moet poseren.

Dat allemaal in een leuke enveloppe met een lieve brief. En mooi plakband. En schoon papier.

Leuk

februari 5, 2010

Ik schrijf graag met de hand.
Met een pen. Met inkt.

Met mijn pen, welteverstaan, zelden met die van een ander.
Want een pen, dat is gelijk schoenen.
Dat zet hem naar uw hand (en een schoen naar uw voet).

Nu ben ik geheel op mijn eigen de recepten van mijn grootmoeders én die van mezelf op mooi papier aan het schrijven.
Met de hand hé, veel mooier dan getypt.

Dan maak ik daar een boekje van. Voor in de familie.

Broodnodige recepten die in zo’n familie-kookboekje zouden moeten staan, iemand?
Erwtensoep, pannekoeken en hutsepot staan er al in. Gratin dauphinois van mijn andere grootmoeder ook. Met sinaasappelsaus.
Jammie.

Eén arm

februari 4, 2010

Tussen vijf en tien ’s avonds plakt ze aan mijn lijf.
Waarbij ze afwisselend drinkt, veel te veel, en voor de rest van de avond dromerig in mijn ogen kijkt.

Vanop een stoel aan de tafel dirigeer ik het gezin.
Anouk dekt de tafel, Clarisse tekent schildpadden en doet kaka op het potje, en Jan doet -zo ongeveer- wat ik vraag.

Tussen vijf en tien heeft iedereen hier vanalles nodig, moet er huiswerk klaar zijn, eten gemaakt, afgeruimd en slaaprituelen vervuld.
Dat lukt allemaal moeilijker als de moeder op een stoel zit, en dromerig naar haar baby terug kijkt.

Maar het zijn de heerlijkste momenten tussen haar en mij, en ik wil ze voor geld ter wereld ruilen voor structuur in de avond.
Ik eet met één arm, ruim af met een halve arm en luister naar de anderen met een half oor.

Ik weet dat het weer anders wordt, en dat stemt me blij. Maar ik kan wachten, mijn god, ja.

Want ze is het goud van mijn leven, dat kleine mensje.
En het brood, en de wijn, en het beste parfum.

Nog niet zo lang

februari 2, 2010

– enorm houden van pastelkleuren
– MontRoucous water nog liever drinken dan vroeger
– kilo’s gebakken bospaddestoelen kunnen eten
– groen de aller-aller-mooiste kleur vinden
– kunnen lezen met één hand, de linker deze keer
– het boek Graz van Bart Moeyaert véél te laat, maanden te laat, kopen in een onbekende boekhandel en het in het diepst van de nacht lezen met het mooiste meisje van de wereld op mijn arm.
– houden van Gent maar hevig verliefd zijn op Brussel, het is soms puberaal, mijn voorliefde voor onze hoofdstad
– later ongetwijfeld zeker in Oostende willen wonen
– zomaar met Jan naar ’t stad wandelen en rondneuzen in de Slegte
Een zwangerschap doet iets met een mens. Blijvende veranderingen teweeg brengen. Andere smaken ontdekken. Liefdes versterken. Tijd brengen.

Geen wonder dat een mens al eens doodop is.