Ijs

maart 12, 2010

We liepen op hetzelfde pad als gisteren.
‘Waarom lach jij met je ogen?’, vroeg Anouk.
Betrapt wees ik naar het reclamepaneel, over ijs.
Ijs en wafels doen mijn altijd aan mijn grootvader denken. Altijd.

Over hoe ik de laatste keer alleen met hem was. In een brasserie op de Ieperse markt. Mijn grootmoeder had hem met de auto tot daar gebracht, want hij en ik gingen samen een ijsje eten. Hij at namelijk graag ijs, wafels en pannekoeken. Op een terrasje. Met een koffie erbij.
Mijn grootmoeder vindt dat een beetje geldverspilling, en ze doet dat ook niet graag.
Dus als ze dat deed, was dat om hem te plezieren.
Net als de koffie die ze thuis voor hem zette, met versgemalen bonen. Een een koekje, of wat ijs.

Maar nu ging ik met hem op café. Hij wist bij momenten al niet meer goed wie ik was, en soms keek hij door me heen, als we samen waren. Hij gaf een hand die kneep, alsof hij bang was. Voor de wereld, niet voor mij.

We zaten samen in de hippe brasserie, en we konden weinig babbelen, want zijn wereld was de mijne niet meer. Ik zei dat het ijs, of de wafel, lekker waren, en dat ik dat leuk vond. Hij vroeg waar het toilet was, en wanneer zijn Jane terug zou komen.
Toen keek ik naar hem, en hoe hij dat lekkers met zoveel smaak verorberde. Toen keek ik ook naar hem om te zien dat hij al een beetje weg was.

‘Mag ik er nog één?’ vroeg hij, toen de laatste hap ijs in zijn keel verdween.

‘Neen’, zei mijn hoofd, want mijn meter had me op het hart gedrukt dat hij er maar één mocht.
‘Ja’, zei mijn hart, want dit wordt misschien zijn laatste terrasje.

En mijn hart, dat is op zulk moment zoveel sterker dan mijn hoofd.

Toen bracht ik hem terug. Naar zijn haven, naar zijn veiligheid.
Het was de laatste keer samen, wij twee. In het leven dan toch. Het echte leven.

Nu de zon hier zo binnenschijnt, en ik er nog eens terugdenk, gaat mijn hoofd naar een terrasje. En hoe graag ik nog één keer een ijsje met hem zou eten, zo wij twee. In 2 werelden, maar toch.

‘Eigenlijk lach je niet’, zei Anouk nadat ik dat allemaal aan haar had verteld, ‘maar je weent. Maar het is wel van geluk, hé. Omdat je mij nog hebt, en daar blij om bent.’

Toen draaide ze zich naar me toe, gaf me een zoen op mijn wang en liep de speelplaats op.

Advertenties

7 Reacties to “Ijs”

  1. Tante Evita said

    Heel ontroerend, Marie!
    En Anouk is zo’n grote en verstandige schat!

  2. annava said

    Tgoo zeg. Dat is toch altijd zo schoon.
    En zo mooi dat Anouk zegt ‘waarom lach je met je ogen.’ Echt mooi.

  3. Nonkel Bram said

    Hij at héééél graag ijsjes! Toen hij iedere avond nog naar de ‘Last Post ging’ kwam hij stiekem iedere keer terug thuis met een papiertje van een verorberd ijsje! Meter moest dan de toer doen van Ieper markt om te gaan betalen want, betalen, dat deed hij niet meer! Super hé zo’n herinneringen, en eigenlijk heb ik alleen maar goede en leuke herinneringen aan men peter!

  4. nonkel choco said

    k’weet het Bram, maar de dag dat ik hemmoest weg doen, zat je met tante een heel grote puzzel te maken opmijn bed, die van 3000stukken,”zonnebloemen”Die eerste november zal ik nooit vergeten se,en jij ook niet denk ik. Hij is altijd goed geweest voor iedereen,en we mogen daar dankbaar om zijn

  5. gerd said

    ik ken je niet, maar toch ben je zo vertrouwd om wat je schrijft.
    je blog is zo hartverwarmend en zo echt,
    zo herkenbaar, zo ontroerend:
    zo vol leven in al haar plooien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: