Cake van mijn buurvrouw

augustus 5, 2010

En toen zochten wij een huis.
Dat was ongeveer 2 jaar geleden.
Ik hield zoveel van Ledeberg, dat ik er niet weg wou.
We keken eerst overal in Gent, maar ik zei altijd categoriek ‘neen’.

En mijn lief luistert naar mij.

Tot we ons huis vonden en in de zijstraat van onze vorige straat belandden.
En ik ben nog altijd blij, erg erg blij.
Want Ledeberg, dat is mijn thuis.
Met al zijn auto’s en daken en beton en Bulgaren en vrouwen op straat en auto’s waar ik op foeter omdat ze op de stoep geparkeerd staan.
Maar ook met zijn speelstraten en kindjes en wijze buren en bbq op het dakterras van onze nieuwe buren en al die hartelijkheden en onze koer en onze druivelaar op de koer die het zo goed doet. En familie om de ene hoek en familie vlakbij aan het water.

Maar ik heb altijd goede buren, ik denk een beetje dat je die zelf maakt als je keihard je best doet. En een beetje geluk hebt. Want ons buren, die kunnen roepen en tieren op hun kroost, amai nog niet. Ik was daar een beetje kwaad om en klopte op de muur en al. Tot Anouk dat ook begon te doen en ik dacht ‘ons kent ons’ want zo zeggen ze dat in de Westhoek. Nu zijn ze lief en vriendelijk en ze roepen wel nog, maar één keer in de maand, en als vrouw begrijp ik dat een beetje. Bovendien, mijn achterban moet leren wat verdraagzaam zijn. Als we met zoveel mensen op zo’n kleine oppervalkte leven als in Ledeberg, dan moet een mens zijn best een beetje doen, niet waar?

Maar eigenlijk wou ik het daar niet over hebben, ik was van plan te schrijven over mijn buurvrouw van vroeger. Die aan de overkant een beetje naar links woonde. Met haar tof lief en een leuken kleinen. Maar dat zal voor een andere keer zijn, vrees ik. Ik ben alleen thuis en ik heb geen inspiratie als ik alleen ben. Maar bakken dat kan ik wel. Zie maar. Rabarbercake. Recept van Valerie. Die voor altijd een beetje mijn buurvrouw zal blijven.

Ik foeter op mijn moeder als ze bakt, want ze luistert nooit goed. Ze denkt dat dat ook gaat ‘goed komt het uit’, maar met bakken is dat niet zo. Gistingsprocessen en zo spelen een rol. Voor één keer was ik echter te lui om mijn weegschaal uit de kelder te halen, dus het was op het gevoel.

Maar dit is het koosjere recept.

3 eieren
50 gr boter
125 gr suiker
125 gr zelfrijzende bloem
2 à 3 soeplepels melk
3 stronken rabarber

2 eierdooiers en 1 volledig ei mengen met de suiker, bloem, de melk en de boter.
In een beboterde vorm gieten. (dat doe ik niet, ik gebruik de Tupperwarevorm van mijn mama)
Rabarber in kleine stukjes boven op het deeg leggen en in de oven schuiven op 190°.

Af en toe kijken en met een stokje controleren wanneer hij klaar is.
Bij haar in een half uur, bij mij duurt het bijna een uur.

Zij doet daar nog ingewikkelde dingen mee, ze klopt 2 eiwitten (van de dooiers) op en legt die op het laatst op het deeg, als het niet meer vloeibaar is. Maar daar heb ik geen geduld voor. Het is natuurlijk verfijnder en lekkerder, maar dan eet ik dat wel als ik bij haar op bezoek ga.

Meet mijn koertje, oh zo klein, maar we zien het zo graag.

Advertenties

6 Reacties to “Cake van mijn buurvrouw”

  1. Oontje said

    Mmmm, rabarbertaart!
    Mijn moeder maakte dat vroeger ook. Jàren geleden. Ik proef het nog als ik keihard mijn best doe.

  2. marc ogiers said

    Het is in elk geval een mooie, fotogenieke cake!

  3. Lena said

    Marc, dat mooie fotogenieke komt ook wel een beetje door mijn tupperwarevorm he..

  4. Mmm, dat ziet er overheerlijk uit!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: