Die kleinste had ons een beetje liggen in het begin.
Ze sliep na enkele weken zo goed als 12 uur aan een stuk en ik dacht al in mezelf: ‘Dit wordt peanuts, hier. Geen nachtvoedingen, goede rust voor de moeder en de rest die hier ’s nachts meestal goed slaapt, peis en vree dus. Geen vermoeidheid die halfweg de voormiddag de kop opsteekt, geen ogen die toevallen als je het woord bed hoort vallen.’

Dat dacht ik dus, en dat was tijdens mijn ouderschapsverlof dan ook zo. Heerlijk uitgeruste dagen, vlotte borstvoeding en een lief dat zowaar 8 weken thuis was na de bevalling. Ik dacht al eens ‘Amai, gaan werken, dat wordt een makkie, want zo thuis met drie kinders, een mens mag dat ook al eens als werken gaan aanzien.’

Maar toen ging ik werken.

En van dag op dag zag dat nachtritme er minder aantrekkelijk uit. Nachten van 6 voedingen, gelukkig van de borst, maar toch.
Moe dat ik was, moe moe moe.
Maar niet teveel zagen, een mens wil kinderen, ewel, dan neem je dat erbij.
Maar ik heb me door de dagen gesleept, getjoold, gedacht: ‘ik kruip in een holletje en doe de deur achter me dicht’ en mezelf van de eerste keer een worst case scenario opgedrongen: ‘Dat kind slaapt door als het een jaar of twee is.’ De zoon van Oontje en de dochter van de buurvrouw indachtig.

Toen werd het zomer.

Toen ging die lieve Karjonkel slapen om 9uur, en werd ze gemiddeld een keer of 2 3 wakker om finaal te eindigen met klaarwakker om half zes.
Ge weet wel.

Toen werd het verlof in de zomer en er was gelijk geen verbetering in zicht.
Toch wel: er waren de gigantische potten groentenpap en er was al het fruit, en er kwamen stuutjes en glazen waters bij.
Maar ze sliep nog altijd niet zoals het zou moeten zijn.

En toen werd het het tweede deel van het verlof in de zomer.
En ze sliep, thuis dan toch, plots van 9 tot 4 en dan sebiet tot 7 uur in de ochtend. Zonder nachtvoeding, alleen maar met een tuutje.
Maar ze maakte het helemaal af door plots ook overdag, in de voormiddag en na de middag, 2 keer een uur of drie te slapen.
Met daartussen schrokpartijen en kakapampers.

Ge ziet, een mens mag nooit wanhopen.
Volgende week mag ze eens mee naar de bibliotheek, sie.

Advertenties

Dag drie – Het slot

juli 25, 2010

De heerlijkheid van het feesten bleef aanhouden.

Eén.
Een machtig lekkere steak tartare met levend verse frietjes in Multatuli.
Het restaurant met de schone ligging en de Poperingenaren als eigenaars. De sfeer zat goed, het eten was lekker en we hebben bitter weinig moeten wachten. Je voelde dat de Feesten zich genesteld hadden in het hoofd van het personeel, maar daar konden wij nu ook wel eens van meespreken, sie.
Eén ding: een café dat ooit De Grooten Avond was, mocht nooit van naam zijn veranderd, nooit.

Twee.
De uitloper op het terras met een vers babytje van de familie op mijn arm en een Jan die vertrok vol JipenJannekestickers op zijn trui.
Kindjes, dus, en familie, en wederom mensen. En plannen voor leuke dingen in de vakantie.

Drie.
Vlasmarkt met het nichtje en mijn lief. Ik had het zowaar een beetje gehad. Maar er kwamen weer vrienden voorbij en we tetterden erop los. Toen werd het stil en ik piepte ‘ik wil naar huis’ en mijn held nam me weer in de armen en we slenterden te voet naar huis. Babbelend over hoe leuk het is om zomaar eens drie dagen op ons twee te zijn, en hoe we elkaars beste moat eigenlijk wel zijn, en hoe leuk het zou zijn geweest als we nu naast de drie dochters ook onze zoon van 12 zouden hebben gehad. Hoe we dan met hem naar de Feesten zouden zijn geweest, ne keer alleen, want al die dames, dat is heel wat voor een jongen. Over hoe verdriet zich een beetje nestelt in je lijf, maar ook over hoe keihard fun het leven is als je het een beetje neemt zoals het komt. Over hoe keiwijs de mensen rondom ons zijn, en over ons trouwfeest.

Vier.
Naar gewoonte luisterden we nog eventjes muziek, en toen kwam de vreselijk grote vermoeidheid de kop opsteken en sliepen we het gefeest weg.

Vijf.
Wij worden officieel weer ouders.
We gaan kindjes halen en mosselen eten met de mama’s.
We gaan luisteren naar verhalen, baby’s knuffelen en kleuters vastpakken.

Als u het nog tegoed hebt, ga feesten.
Zoniet, er staat een zomer vol fijns op het plan: speelstraat, Parkkaffee, BBQ in het Keizerspark en andere leutige dingen.
‘k Zou zeggen: pak het er u ook maar van.

Gentse Feesten, Part II.
Wegens onmogelijkheid om degelijk gestructureerde teksten te schrijven (zie voorgaande, die begint als een brief en eindigt als…tja) wordt het een opsomming.

Eén.
Wat een zalige dag, mijn langverwachte vertaald werk van Murakami gaan halen in de Fnac. Bedankt baas, voor de cheques.

Twee.
Verloren namiddagen, in een cafeetje, vol gebabbel en heldere visies van mijn lief. Veel te lang blijven hangen, tiens.

Drie.
Honger.

Vier.
Op weg op zoek naar eten, kwamen wij het huis van Alijn tegen. En Derek was aan het zingen, en wij werden week en dronken cava en luisterden naar schone lidjes op een schoon pleintje.

Vijf.
Wij zagen machtige jonge mensen die hun ding deden op de Feesten. Ik blog hier wel eens over als het wat rustiger is.
Want jonge gasten die ambitie hebben, dat verdient lof, ik wil ook zo kinders.

Zes.
Volgden nog: eten, slapen en weer opstaan, om te gaan vieren.

Zeven.
Ik hou van mijn familie.
Ik hou van onze vriend die mij eigenhandig elke keer naar de toiletten loodste, ook al kon je over de koppen lopen.
Ik hou van het schoonste koppel onder onze vrienden. Ze passen keigoed bij elkaar.
Ik hou van het nichtje en de vriendin, de bijna-naamgenote.
Ik heb weer mensen uitgenodigd voor ons trouwfeest, en we kwamen onze dj tegen.

Acht.
Plots scheen de zon en ik wou naar Eels luisteren.
Toen gingen we naar huis en mijn lief draaide Eels.
En ik was weer perfect gelukkig.

Nog één keer.
Nog één nachtje, en dan word ik weer een mama.
Niet dat ze mij daar geloven, in het holst van de nacht, als ik zeg dat ik drie dochters heb.
Dat zal ik morgenmiddag zelf wel weer aan den lijve ondervinden, vermoed ik zo.

Do it all the time

juli 23, 2010

Aan de lieve dame die muziek draaide in de Kinky Star,

Ik was juust op ’t toilet.
Ik moet namelijk nu en dan eens plassen als ik te veel bier drink.
Stukken aangenamer dan andere jaren, trouwens, niet moeten aanschuiven.
Maar bon.

Toen draaide jij, zomaar uit het niets, the Violent Femmes.
Ik rende de plakkerige vloer op om u te feliciteren.
En om te smeken -iets wat ik zeer weinig doe, maar dat kunt gij niet weten- nog één keer een liedje van hen te draaien.
Dat wou jij uiteraard niet doen.

Toen heb ik maar de helft van mijn maten gemobiliseerd om u te komen stalken, maar ze keken meewarig, schudden met hun hoofd en mompelden iets van ‘Marie mag ook ne keer buiten komen’.

Er was verder één onbekende die met me wou trouwen en er waren keiveel vrouwen die naar mijn lief vroegen. Die 10 meter verder stond. Dat komt ervan als ge het volk achter den toog kent. Er waren vriendinnen en gebabbel over kinderen (met mate), er was te veel bier en er waren veel schone mensen.

Er was mijn gezaag over het liedje dat ik niet te horen kreeg, en er was plots een lief dat wijselijk dacht dat het tijd was om naar huis te gaan. Er waren bezweringen dat ik nooit meer naar de Kinky Star zou gaan, en dat ik voortaan op PoléPolé mijn ding ging doen. Mijn lief pakte me nog eens vast en suste al het gevloek met een kus.

En toen ik deze middag wakker aan het worden was, hoorde ik muziek.
Net wat ik wou horen.

Mijn lief is een held.

Niks

juli 22, 2010

Wij doen niks in ons verlof, niks niks niks.

Alleen leuke dingen, zaken die niet moeten maar oh zo leuk zijn. We willen geen verlof dat vol verplichtingen zit, en we handelen geen zaken af die hangende zijn. We doen alleen maar waar we zin in hebben.

Keihard naar muziek luisteren, kuieren door Luik, zo doelloos als maar kan, véél te lang op ons terras zitten en wijn drinken en praten over alles waar we het voorbije jaar geen tijd voor hadden. Over dochters die groeien en die vreemde vragen over kussen en zoenen en lieven stellen, over dochters die je altijd van weerwoord dienen en dochters die voor het eerst – lees dat maar eens goed – geslapen hebben van 9 tot 8. Die patatjes eten gelijk dat het niks voorstelt, en dochters die altijd, maar dan ook altijd zeggen: ‘Dat is zo lekker, mama.’
We gaan gigantisch naar de Feesten dit jaar, en mijn buik kriebelt als ik denk aan de Vlasmarkt. En dat gebeurt niet elk jaar.
Het is de tijd dat de borstvoeding weer op volle toeren draait, zodat ik maar af en toe eens een flesje bij moet geven. Die kleinste aan mijn borst, dat is het paradijs. Nikse zoeken naar cafés waar ze mijn fles willen warmen, geen rekening houden met eettijden, ze drinkt gewoon als ze zin heeft.

We zullen nog lezen, gaan wandelen, naaien en hopelijk ook nog eens gaan zwemmen.

Heerlijk niks doen maakt uw hoofd zo leeg als maar zijn kan, en uw hart zo vol dat het bijna overloopt.

Tot op de Feesten, iemand?
Vlasmarkt? Baudelopark?

Gouden mama

juli 21, 2010

Heb ik jullie al eens verteld van mijn gouden mama?
Neen?
Ewel, bij deze.

Ze kwam in december zomaar 6 weken, of zelfs iets langer, bij ons inwonen in het midden van de winter. Wij vonden dat niet erg, en het was wijs.
Dat was allemaal in de tijd toen Simonne nog niet geboren was, en dat bijna voor elk moment kon zijn. En toen moesten we de kinderen niet wakker maken en konden ze blijven slapen enzovoort. Wat ook gebeurde, want ik ben in het holst van de nacht vertrokken, dus het was super dat ze er was.

Ze is dan ook de beste oma voor de dames.
Ze strijden er dan ook om. Dat hoeft eigenlijk helemaal niet, maar Clarisse snapt het nog niet helemaal.

Ze is dan ook de beste mama van de wereld, eigenlijk.
Ze is bijna altijd vrolijk, ook al slaapt ze eigenlijk bitter weinig.
Ze komt altijd op voor wie benadeeld is, en volhardt daarin.
Ze slaapt hier nog altijd bijna wekelijks en neemt mijn huishouden dan altijd over.
Ze haalt de kindjes door de gietende regen, maakt eten dat wij lekker vinden en gaat wandelen met Clarisse.
Ze verloor in december plots haar werk, en mag er in augustus gelukkig weer aan de slag.
Ze heeft geen auto, omdat de hare op een bepaald moment kapot was, en een nieuwe financieel niet zo gemakkelijk zou zijn.
Dan treint ze maar, en vindt dat allemaal ok.
Ze past zich altijd vlug aan, en klaagt daar allemaal niet over.
Ze wil altijd iedereen helpen, en krijgt daar veel te weinig lof over.

Ze neemt de drie dochters vanaf morgen voor een paar dagen zomaar in huis ‘zodat wij ook een beetje alleen kunnen zijn, en eens naar de Feesten kunnen’, en geef toe, ge zijt nooit meer op uw gemak dan als uw kinders bij uw eigen moeder zijn.

Er is maar één ding dat ze nooit zal leren, en dat is de weg. Ze panikeerde bij de gedachte dat wij ooit misschien in de Brugse Poort zouden gaan wonen, en reed ooit eens van Gent via Oostende naar Poperinge. Wat ik eigenlijk wel hilarisch vind.

Ze is haar gewicht in goud waard, en veel meer dan dat.

Vakansie

juli 18, 2010

‘Het is vakansie, niet storen!’

Dat hangt aan de deur van de slaapkamer van de dames.

Uiteraard volgen wij dat verbod met plezier op.

Simonne is zonet in slaap gevallen in de mand in de gang, Clarisse is gesneuveld in ons bed, Anouk speelt Playmobil in haar kamer, en Jan is zogezegd in de zetel naar de koers aan het kijken.
Het is hier werkelijk muisstil, alsof ik helemaal alleen in huis ben.

Er moet gepoetst worden, maar dat doet mijn allerbeste poetsvrouw morgen.
Er moet gekookt worden, maar het is de beurt van Jan vandaag.

Dus doe ik maar niks, alleen wat patronen in mijn map stoppen en rondslenteren in huis.
Ik koester het vooruitzicht op een dag Luik morgen, de Waalse liefde van mijn leven. Met picknick langs de autostrade en lucht vol bossen.

Vakantie, zo moet dat zijn.

Van Vroeger III

juli 17, 2010

De kindertijd in foto’s zit erop, en voila, die van mjn Eerste Communie is gearriveerd.
Nog in deze reeks: doop (met mjn meter en peter), samen met mjn broer.
Het vond het later niet leuk als k hem knuffelde terwijl we aanschoven om te gaan eten in de refter op school, maar hier had hij dat blijkbaar allemaal nog niet door.
Dan een foto voor het kleedje en de schoon stof van de zetel.
En uiteindelijk de Communiefoto.

En nu ik hier toch de helft van mijn leven op het internet aan het zwieren ben: als toemaatje krijgt u onze jongste nog een keer te zien, die volgens mij dringend écht op de foto moet, niet?

De vooravond

juli 16, 2010

De avond voor je op schoolreis mocht.
De laatste keer in je eigen bed, voor je op kamp vertrekt.
De dag voor je bevalt.
De momenten voor je feest begint.
Wachten op je verjaardagszoenen.
Het moment dat je op stap bent naar je nieuwe werk.

Op weg naar de Ijverige Wijven.

Verlof dat begint.

Gentse Feesten op komst.

Ik vind de vooravond, het voormoment het allerallerbeste van het leven.

Merci Mamasha voor de heerlijke avond.

Wilde plannen

juli 11, 2010

Oh ik heb wilde plannen.

Later veel veel meer.